Άλλη μια ελαιοκομική χρονιά ολοκληρώθηκε. Μεγάλη ήταν φέτος η παραγωγή και άριστη η ποιότητα του ελαιολάδου.
Η τιμή για μια ακόμη χρονιά εξευτελιστική. Τα μεροκάματα αλλά και τα γενικά έξοδα συγκομιδής αυξημένα. Αποτέλεσμα, οι παραγωγοί μας να βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης απόγνωσης και το χειρότερο, είναι εντελώς μόνοι τους.
Δεν είναι δυνατόν να παράγουμε ένα προϊόν που αξίζει – αν δεν άξιζε, δε θα το βρίσκαμε στα ράφια ευρωπαϊκών καταστημάτων στην τιμή των 20 και 30 ευρώ το λίτρο – και να μην μπορούμε να το πουλήσουμε σε μια αξιοπρεπή τιμή. Δε ζητάμε υπερβολές, μια τιμή που θα κάλυπτε τα έξοδα καλλιέργειας και συγκομιδής, τα μεροκάματα του ελαιοπαραγωγού και ένα θεμιτό κέρδος.
Πώς θα γίνει, όμως, αυτό, όταν οι μεγαλέμποροι της Ιταλίας και τα ντόπια κοράκια τους, δημιουργούν τεχνητές καταστάσεις, με αποτέλεσμα να «κλέβουν» το χρυσάφι, πληρώνοντάς το για ντενεκέ και, μάλιστα, ξεγάνωτο.
Ποια προστασία έχουν από την Πολιτεία οι παραγωγοί, τι μέτρα παίρνει διαχρονικά το υπουργείο Γεωργίας, τι ρόλο παίζουν οι κάθε βαθμού συνεταιριστικές οργανώσεις;
Εκ του αποτελέσματος, συνάγεται ότι η παρουσία τους είναι από ελλειμματική έως ανύπαρκτη.
Γιατί, αν το κράτος δάνειζε με φθηνό χρήμα τις Ενώσεις, την κρίσιμη περίοδο που ο παραγωγός πρέπει να πουλήσει με κάθε τρόπο, δε θα έπεφτε στα νύχια των Ιταλών.
Γιατί, αν το κράτος είχε καθαρίσει το θολό πλαίσιο των Συνεταιρισμών και είχε βάλει κανόνες και τάξη, όλοι οι παραγωγοί μας θα έβρισκαν ένα αποκούμπι και μια ασφάλεια.
Γιατί, γιατί, γιατί… εκατοντάδες γιατί, που αναδεικνύουν την έλλειψη οργανωμένου κράτους, την έλλειψη θεσμών και υποδομών, την έλλειψη προγράμματος και οράματος.
Και βέβαια, δεν αναφέρομαι στο κεντρικό κράτος, αλλά και στο αποκεντρωμένο.
Τι έκανε η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μεσσηνίας γι’ αυτό το μέγα θέμα; Το μόνο που θυμάμαι δεκάρικους λόγους στα πανηγύρια που «βαφτίζουν» γιορτές ελιάς και ελαιολάδου.
«Λάδι πολύ και τηγανίτα τίποτα» λέει ο λαός μας.
Εδώ, ένα σύμφωνο ποιότητας προσπαθούν να δημιουργήσουν, πέρασαν τόσα χρόνια, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση έχει ζωή λίγων μηνών ακόμη και αποτέλεσμα μηδέν.
Το έχουμε γράψει αρκετές φορές και θα το γράφουμε, όσο κι αν γινόμαστε μονότονοι: αν μάθουμε τους Έλληνες να τρώνε λάδι, τότε το πρόβλημα λύθηκε, άπαξ δια παντός.
Μα θα μου πείτε, εδώ οι Μεσσήνιοι δε χρησιμοποιούν ελαιόλαδο.
Έχετε απόλυτο δίκιο. Προς επίρρωση, θα σας μεταφέρω αυτό που έζησα τον προηγούμενο μήνα:
Βρέθηκα αρκετές μέρες στο χωριό μου για το μάζεμα της ελαιοπαραγωγής. Με φίλους βρισκόμαστε, σχεδόν κάθε βράδυ, σε ταβέρνες της περιοχής (της Πυλίας). Το πρώτο πράγμα που ρωτούσα τον ταβερνιάρη – ελαιοπαραγωγό ήταν αν τηγανίζει πατάτες με ελαιόλαδο. Εισέπραξα τόσες αρνητικές απαντήσεις, όσες και οι ερωτήσεις μου. Και μιλάμε για μια περιοχή που ζει από το ελαιόλαδο, για ταβέρνες χωριών 200 και 300 κατοίκων.
Όπως λέει και ο φίλος μου ο Βαγγέλας, ο υπουργός Εξωτερικού Εμπορίου της Ουκρανίας θα τρίβει τα χέρια του από χαρά, όταν πληροφορηθεί ότι σε μια περιοχή της Ελλάδας, που τη λένε Μεσσηνία και παράγει εξαιρετικό ελαιόλαδο, το ηλιέλαιο της πατρίδας του κάνει τρελές πωλήσεις!

Πέτρος Α. Τσώνης