Αλλαγή πολιτικού σκηνικού μετά τις τελευταίες εκλογές, με τη Νέα Δημοκρατία - πέρα από κάθε πρόβλεψη - να σημειώνει μεγάλη "καθίζηση" και το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη - που τώρα έγινε Γιώργος - να καταγράφει σπουδαία νίκη.
Αισιόδοξες οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και μακάρι ένα μέρος αυτών να γίνει πραγματικότητα. Εκεί, όμως, που θα ήθελα να σταθώ, είναι οι εξαγγελίες και οι δεσμεύσεις που ανέλαβε προσωπικά ο πρωθυπουργός για τους βουλευτές.
Αν κατάλαβα καλά, η όλη φιλοσοφία των αλλαγών είναι στην κατεύθυνση να αποκοπεί ο βουλευτής από τις κάθε είδους δεσμεύσεις. Από τους χορηγούς - όπως καταλαβαίνετε, κανείς δε βάζει το χέρι του στην τσέπη από την καλή του καρδιά - αλλά κυρίως από τους ψηφοφόρους, που περιμένουν πολλά από το βουλευτή τους.
Από την επομένη των εκλογών, άλλωστε, πρώτο μέλημα του βουλευτή ήταν η επανεκλογή του.
Ειλικρινά σας λέω, τους λυπόμουν τους ανθρώπους βλέποντάς τους να φθάνουν τόσο χαμηλά για μία ή περισσότερες ψήφους. Να τρέχουν σε κηδείες και μνημόσυνα, σε γάμους και πανηγύρια, να χαιρετούν και να ασπάζονται τον κάθε έναν, γνωστό ή άγνωστο, να χαμογελούν, να συμφωνούν, να τάζουν.
Θυμάμαι κάποιον βουλευτή σε πανηγύρι να χαιρετά πάνω από 1.500 άτομα. Καλά, δεν πιάστηκε το χέρι του; Αμ το άλλο, με ένα κινητό τηλέφωνο στο αυτί τους όλη τη μέρα να απαντούν και να δίνουν απαντήσεις, κυρίως για αιτηθέντα ρουσφέτια.
Να μην ξεχνούν κανέναν στην ονομαστική του εορτή και να οι κάρτες με τις ευχές. Πότε, άραγε, αυτοί οι άνθρωποι δούλευαν γι' αυτό που έπρεπε να δουλέψουν;
Πώς με τέτοιο άγχος να σκεφτείς, να αξιολογήσεις, να επεξεργασθείς, να προτείνεις λύσεις, να διαβάσεις νομοσχέδια, να ψηφίσεις;
Ο Γιωργάκης που έγινε Γιώργος θα γίνει Γιώργαρος αν καταφέρει να κάνει πράξη, έστω το 10% των εξαγγελιών.
Εμείς του το ευχόμαστε και αναμένουμε.

Πέτρος Α. Τσώνης